SMartNews

• CoStuMart: betaalbare kostuums van alle tijden
• Infogids voor kunstenaars en creatieve professionals staat online!
• Ontdek kunstenaar Boris Thiébaut op de tentoonstelling met de nieuwe aanwinsten van de SMartBe collectie
• Ben ik verzekerd als ik via SMartBe werk?
• Van 4 tot 20 mei: tentoonstelling met de nieuwste aanwinsten van de SmartBe Collectie
• Artistieke contracten nu ook via ons SBK!
• 5 vragen om de heroriëntatie van SMartBe beter te begrijpen
• Werkloosheid: wat verandert er?
• Workshop: de zakelijke kant van artistiek werk

Alle nieuwsberichten

Dubbelinterview: Big Mana en Redboy over tussenpersonen

Big Mana (manager van Soldout en voormalig manager van Ghinzu)
vs.
Redboy, frontman van “My little Cheap Dictaphone” en guitarist in de groep Hollywood Porn Stars 

De platenfirma, de manager die een coördinerende functie vervult, de booker die de concertdata vastlegt, de labels en de uitgever: het zijn allemaal tussenpersonen met wie Big Mana, manager, en Redboy, leider van de groep MLCD, nauw samenwerken.

 

 

Hoe vinden jullie de geschikte tussenpersonen?

Redboy: Ieder heeft zo zijn eigen manier van werken. Een en ander hangt af van het parcours van de artiest. In het begin van je artistieke carrière komt het erop aan bekendheid te verwerven. In een aantal gevallen neemt een tussenpersoon spontaan contact op met de artiest omdat hij diens werk goed vindt. Maar het gebeurt ook dat de artiest zelf het initiatief neemt en met een demo toestapt naar labels, managers en bookers of hen uitnodigt om een concert bij te wonen.
Onze groep heeft al een hele evolutie doorgemaakt. Stukje bij beetje zijn we ons meer gaan professionaliseren. Voor ons derde album wilden we met andere tussenpersonen samenwerken, met grotere structuren die in het beginstadium geen interesse zouden hebben gehad voor onze groep. Ik heb doorheen de jaren veel geleerd, en voor dit album wist ik met welke personen we het best zouden samenwerken om ons project in goede banen te leiden. Sommige zaken moet je gewoon aanvoelen.

Big Mana: Je werpt je maar zelden op als manager voor een artiest die je helemaal niet kent. Het is een kwestie van ‘feeling’ en van wederzijds aftasten.

Redboy: Door jouw ervaring kan je weten wat ze al gedaan hebben, met welke groep ze al hebben samengewerkt. Je voelt aan of je dicht bij hun leefwereld en manier van werken staat. Je moet evalueren wat ze al voor andere groepen gedaan hebben en op basis daarvan kiezen.

Big Mana: Er zijn geen vaste regels. Je kan zonder manager van start gaan en alleen maar een uitgever hebben. Ik ken artiesten met een geslaagde muziekcarrrière die enkel met een uitgever samenwerken.

Redboy: Ik ben daar een voorbeeld van: voor ‘My Little Cheap Dictaphone’ heb ik nooit met een manager samengewerkt. Dat leek me de simpelste manier van werken. Hier is nu verandering in gekomen, want sinds kort heb ik wel een partnership met een manager.

Big Mana: Eigenlijk is het een goede zaak dat artiesten in het begin hun eigen boontjes doppen, zo leren ze hoe het er in de sector aan toe gaat en zijn ze naderhand beter in staat om samen te werken met partners. Dankzij die ervaring kunnen ze beter inschatten wat ze van hen kunnen verwachten. Er zijn groepen die zich vanaf het begin goed laten omringen, maar na een tijdje het noorden beginnen te verliezen, omdat ze geen inzicht hebben in het reilen en zeilen van de sector, in de precieze taken van de verschillende tussenpersonen.

Redboy: De artiest moet zich zelf ook actief inzetten. De manager treedt op als tussenpersoon tussen de platenfirma, de booker, de uitgever, enz. Hij coördineert dat allemaal. Maar binnen onze groep hebben we heel wat zaken altijd zelf gedaan. We gaan regelmatig samen rond de tafel zitten om te bespreken welke richting we willen uitgaan. Dat is een goede manier om betrokken te blijven bij het project, om samen keuzes te maken. Het is niet de manager die beslissingen neemt, maar de artiest, die vervolgens naar de manager toestapt om ze te bespreken. De manager is eigenlijk een raadsman.

Hoe is jullie onderlinge verstandhouding?

Big Mana: Het is een vriendschappelijke relatie, die doorheen de tijd evolueert.

Redboy: Dit is momenteel aan het gebeuren met een andere groep, Hollywood Pornstar. Mijn beste vriend is er de manager van geworden. Onze relatie is niet meer dezelfde, omdat het een professionele relatie is geworden. Als artiest heb je de neiging om veeleisend te zijn ten opzichte van je manager, en in geval van ontgoocheling heb je de neiging hem met de vinger te wijzen. Wanneer ik vind dat ikzelf mijn werk, d.w.z. mijn muziek en mijn concerten, goed heb gedaan, zeg ik tegen mijn manager: “trek nu je plan en haal het onderste uit de kan”. Wanneer er dingen spaaklopen, en je manager tegelijkertijd een goede vriend is, dan leidt dat onvermijdelijk tot spanningen.

Big Mana: Ik vind het soms gevaarlijk om met je manager een vriendschapsrelatie uit te bouwen. Het is dikwijls ambigu. Het is natuurlijk sympatieker en aangenamer, maar het is niet altijd bevorderlijk voor het beslissingsproces. Elke partij houdt er zijn zijn eigen visie, doelstellingen en strategieën op na. Beslissingen worden in gezamenlijk overleg genomen. Een zekere afstand binnen de relatie vergemakkelijkt de zaken.

Redboy: De manager moet rekening houden met de wensen van de artiest, en de artiest moet zichzelf in vraag kunnen stellen en openstaan voor het advies van de manager.

Big Mana: Er moet een vertrouwensrelatie zijn. Wanneer die er niet meer is, wordt het heel moeilijk om verder samen te werken. Als puntje bij paaltje komt, is het de artiest die de beslissingen neemt. Ik kan een artiest er niet toe dwingen iets te doen wat hij zelf niet wil. Als hij ergens niet achter staat, denk ik niet dat hij het goed zal doen. Maar het is natuurlijk ook een kwestie van argumentatie.

Wie beslist wat?

Redboy: De artiest en zijn tussenpersonen vormen een team, waarbinnen elk zijn relatienetwerk aanspreekt om het project te concretiseren. Wanneer er knopen moeten worden doorgehakt, is de artiest vaak de ‘chef’. Binnen een groep is er altijd een leider die de beslissingen neemt en die de zaken in naam van de groep met de manager bespreekt. Om een voorbeeld te geven: ons album zal uitkomen in Frankrijk. Meerdere labels zijn geïnteresseerd. De manager zou naar elk van die labels kunnen toestappen en voor ons het terrrein kunnen gaan verkennen. Het is in principe niet slecht om verschillende meningen tegenover elkaar te plaatsen. Maar in de praktijk willen we altijd zelf voeling hebben met wat er op het terrein gebeurt, omdat we afgaan op ons buikgevoel: “Dat label is kleiner, maar de mensen zijn gemotiveerder en we zullen dus niet achteraan in de catalogus eindigen.” We hebben het hier natuurlijk wel over onafhankelijke labels, niet over het circuit van de grote commerciële structuren, waarbinnen een dergelijke manier van werken ondenkbaar is.

Big Mana: Binnen de groep is er een persoon die de rol van woordvoerder vervult ten opzichte van de manager, en de manager treedt op als woordvoerder ten aanzien van de partners en de externe relaties. Dankzij deze manier van werken moet de groep zich niet bezighouden met allerlei beslommeringen die veel tijd en energie vergen. Er zijn immers tal van praktische en heel concrete zaken waarmee we rekening moeten houden.
De meerwaarde van de manager is dat hij de belangen van de artiest verdedigt. Hij staat in nauw contact met de verschillende partners, is de drijvende kracht achter het project, neemt het beheer van de minder plezierige zaken op zich. Hierdoor kan de artiest zich concentreren op zijn kernactiviteit. Voor het regelen van de praktische zaken kan hij steeds rekenen op zijn manager. Het is comfortabeler voor de artiest wanneer hij het met de platenfirma zelf niet moet hebben over geld of contracten en zich volledig kan toeleggen op de artistieke aspecten. Het is niet de bedoeling hem uit te sluiten, maar om hem te beschermen.

Productie in zelfbeheer, vrijheid voor de artiest… en de manager?

Redboy: We zijn er voorstander van om alles zelf te beheren. Zelf een album producen en dan op zoek gaan naar geschikte partners, dat is een werkwijze waarin we ons goed kunnen vinden. We bepalen in gezamenlijk overleg hoe we het eindproduct het best kunnen promoten. Deze werkwijze wordt meer en meer de norm, want door de crisis van de het CD-medium investeren de platenfirma’s alsmaar minder in echte artiestencontracten. Zelfs de grote Franse zangers worden er door hen toe aangezet om zelf hun albums te producen. Hun rol beperkt zich dan tot de distributie ervan of tot het afsluiten van een licentiecontract voor een welbepaald grondgebied.

Big Mana: Een aantal zaken worden contractueel vastgelegd. De rest is gebaseerd op een vertrouwensrelatie. Je kan niet alles in contractuele bepalingen gieten. Er zijn heel wat grijze zones waarbinnen je consensus moet zien te bereiken. Wanneer je als artiest in zee gaat met een platenfirma, moet je beseffen dat je er een partner bij hebt met wie je rekening moet houden. Dit houdt onder meer in dat je afstand doet van de masterrechten. De platenfirma wordt de producer, die zijn investering verzilverd wil zien. De meerwaarde voor de artiest is dat hij toegang krijgt tot het relatienetwerk van de platenfirma. Vooral voor contacten in het buitenland is dit belangrijk.
In het geval van productie in zelfbeheer wordt de rol van de manager ambigu. Ik heb dit vaak als een moeilijke situatie ervaren. De artiest zegt dan: “Ik doe de productie zelf, ik ben de egenaar van mijn opnames, ik beslis zelf over alles”. Naar mijn mening lopen de belangen van de producer niet gelijk met die van de manager en van de artiest. Dit geeft soms aanleiding tot belangenconflicten.

Opgetekend door Sophie Van Nuffel

Contact